thumb_IMG_3926_1024

Woensdag 19:00 reden we met de camper omhoog en sliepen we boven op de berg. Donderdag Om 2:00 ging de wekker. Snel ontbijten, ik probeerde een bananen pannenkoek te bakken maar hij mislukte natuurlijk. Ik ben er normaal gesproken dol op maar ik kreeg het maar moeilijk weg op dat tijdstip. Toch wel een beetje zenuwachtig!!

Om half 4 vertrokken we in het donker met al een grote groep met de afdeling van de Alpe. Super dat er zo vroeg al zo veel mensen van start gaan. Daar gaan we met z’n allen naar beneden met de motors voorop. Super leuk gezicht met allemaal lampjes.

42638392631_0727731b67_q

Maar dan begint het te regenen hmm dat is minder en inmiddels wordt het erger en erger en dan duurt zo’n afdaling best wel lang. Ik kreeg op ten duur kramp in mijn handen van de kou en van het remmen. Pff vond dit al best pittig en we moeten nog beginnen haha. We worden omgeleid door het dorpje van Le Bourg-d’Oisans. Daar moesten we achter aan sluiten en 15 min wachten tot dat we van start gingen.

Om half 5 eindelijk van start, bibberend van de kou helemaal doorweekt.
Maar de sfeer bleef goed en iedereen had er veel zin in. Er staan al zoveel mensen ons aan te moedigen echt petje af voor de mensen die ons steunden de gehele dag. Tijdens de start was iedereen nog gezellig aan het kletsen maar zodra de eerste bocht begon was het direct stil was zo grappig het was zo muis stil.

thumb_IMG_3927_1024De eerste bochten zijn het zwaarst en het langst. Maar wat een sfeer op de berg. Iedereen is zo lief en enthousiast in elke bocht wordt je wel aangemoedigd. Zo blijf je wel fietsen en is opgeven zeker geen optie. Boven aangekomen was ik helemaal niet blij het was zwaar zo zwaar had ik niet verwacht. Zeker niet die regen, het was gewoon koud! Hoe ga ik dit volhouden? Toch maar snel naar beneden.. maar man man man wat een kou en er komt geen einde aan die afdaling en opnieuw weer helemaal doorweekt. Ik begin aan de tweede klim weer helemaal verkleumd. Gelukkig krijg je het snel weer warm wanneer je begint aan de eerste bocht.

Het eerste stuk ging prima maar daarna kwam de verzuring en kreeg ik enorm last van mijn knie waardoor ik vaak moest stoppen. Gaat lekker zo maar hop hop we gaan gewoon door! Iedere bocht had wel iets bijzonders. Mooie teksten en foto’s hingen er op.

Heel emotioneel en confronterend maar vooral een hele mooie gedachte dat je met zoveel mensen om je heen iets kan doen voor een ander.

 

thumb_IMG_3928_1024

Toen ik boven kwam was ik toch wel blij dat de tweede klim achter de rug was. Maar had ook weer zin om nog een keer te gaan. Zeker toen mijn vriend zei: “Zal ik met je mee gaan?” Super stoer en die had ik zeker niet aan zien komen en natuurlijk heel gezellig. In je eentje is ook leuk maar met z’n tweeën is toch een stukje gezelliger. De derde klim heb ik wat rustiger aan gedaan en meer proberen te genieten.
Teksten en foto’s bekeken en natuurlijk het prachtige uitzicht echt heel mooi!!

thumb_IMG_3908_1024.jpg

Ondertussen had ik besloten voor 4 keer te gaan in plaats van 6. Mijn knie voelde niet goed aan dus wilde het risico niet nemen. Waar ik enorm van baalde want ik wilde er meer uithalen. Maar 4 keer is ook al enorm goed natuurlijk! Zeker als je weinig fietservaring hebt. Dus alsnog super trots op mijn prestatie!

thumb_IMG_3930_1024

De laatste klim deed ik samen met mijn vader. Super stoer van hem om mee te gaan met zijn mountainbike. Zeker als je weet dat mijn vader nog steeds aan het revalideren is van een complexe enkel breuk en nog steeds niet goed kan lopen. Dus ook super trots op mijn vader dat hij mee omhoog wilde gaan.

thumb_IMG_3929_1024

Ik sloot de dag af met een dikke knuffel met mijn moeder want voor haar deed ik het, maar ook voor mijn familie en vrienden natuurlijk:)
Bij mijn moeder werd vorig jaar kanker geconstateerd. Zij heeft er keihard voor gevochten en het gaat gelukkig heel goed, maar word om de drie maanden gecontroleerd. Opgeven is voor haar geen optie! Super trots op haar!

Op een afstandje is het erg, maar van zo dichtbij besef je pas wat het echt betekent. Een operatie, de chemokuren en al het nare wat erbij komt kijken. Om over de psychische inslag bij de mens maar ook bij familie en vrienden nog niet eens te praten.
Je bent als mens zo kwetsbaar en je wilt graag wat doen voor een ander. Daarom besloot ik de Alpe d’HuZes te fietsen om zo iets te kunnen betekenen voor een ander!
Dat ik samen met alle andere deelnemers en sponsoren zorg dat vele onderzoekers innoverend kankeronderzoek kunnen blijven doen is fantastisch!!

Sinds het ontstaan van de Alpe d’HuZes zijn er met alle opbrengsten al meer dan 200 onderzoeken gefinancierd! Hier twee voorbeelden:

  • De behandeling voor slokdarmkanker is heftig: eerst chemotherapie en bestraling, gevolgd door een zware operatie. Dr. Gert Meijer (UMC Utrecht) stelt dat sommige patiënten de operatie helemaal niet nodig hebben. Voor deze groep is chemo en bestraling genoeg. Maar de grote vraag is dan: hoe pik je die patiënten eruit? Dankzij Alpe d’HuZes kan hij onderzoeken of dat met MRI mogelijk is.
  • Kinderen met kanker slapen vaak slecht. Dit kan leiden tot vermoeidheid, concentratieproblemen en depressieve gevoelens. De impact op het dagelijks leven is groot.
  • Met dank aan Alpe d’HuZes kan dr. Raphaële van Litsenburg, kinderarts bij VUmc Amsterdam, onderzoek doen naar tijdige herkenning en online begeleiding.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.